Retransmisja koncertu Dziesięć kroków. Memoriał Warszawski

06.10.2019 r. o godzinie 19.00 zapraszamy do Polskiego Radia Program III na retransmisję koncertu Dziesięć kroków – Memoriał Warszawski, który odbył się odbył się w Studio im. Agnieszki Osieckiej 23.09.2019 r.

 

Usłyszymy 9 nowych utworów z przygotowywanej płyty Dziesięć kroków oraz dziesiąty – bonus, piosenkę zaśpiewaną przez Ks. Stanisława Kicmana, w 1944 roku 7-letniego chłopca, uczestnika wydarzeń , napisaną przez jego mamę Monikę Kicman, w pierwszych godzinach powstania.

Muzyka, aranżacja, produkcja muzyczna: Dariusz Budkiewicz.

Teksty piosenek i scenariusz: Anna Żochowska.

Teksty wspomnień pochodzą z archiwum Muzeum Dulag 121 i archiwum Historii Mówionej IPN oraz DSH

Wykonawcy:
Ewa Dałkowska, Małgorzata Hutek, Marcin Januszkiewicz, Weronika Kowalska, Dariusz Kowalski, Barbara Lubos oraz Marek Piekarczyk.

Muzycy:
Dariusz Budkiewicz – bass, elektronika
Stefan Machel – gitary
Paweł Pawłowski – gitary
Karol Pyka – instr, klawiszowe
Grzegorz Imielski – perkusja
Krzysztof Banasik – waltornia

Inspiracją do tekstów były wspomnienia uczestników wydarzeń. Przedstawione przez aktorów fragmenty wspomnień osadzają opowieść w konkretnej, historycznej rzeczywistości.

Retransmisja koncertu odbędzie się 6.10 na antenie Programu III Polskiego Radia, o godz. 19.00 – 20.00

Projekt Instytutu Pamięci Narodowej i Fundacji Sztafeta.

Partner projektu, Muzeum Dulag 121

Patronem medialnym projektu jest Program III Polskiego Radia

Koncert odbył się dzięki wsparciu finansowemu Fundacji Lotto

Niestety w retransmisji nie usłyszymy wiersza Lidii Jurkiewicz-Szafrańskiej, który był czytany podczas koncertu. Dlatego publikujemy go w ten sposób, by dopełnił to, co usłyszymy :

Silniejsi o płacz

Po ulicach tego miasta,
gdzie zwykły kamień powstańczy zyskuje niezwykłość,
a każdy ocalały fragment muru jest relikwią,
płonącą światłem czerwonych zniczy,
trzeba chodzić cicho.
Z uniesioną głową.

Tym, których nam odebrano,
potrzebna jest teraz bardziej,
duma narodu z ich męstwa,
niż ustawiczny żal z ich umierania,
kodowany w genach pokoleń,
objawiany pochylaniem.

Nie wyzwolimy się od żalu myśli.
Z taką słowiańską czułą duszą,
nadal będziemy stawiać pomniki bolesnej historii.
Nie odgrodzimy szkaplerzami wspomnień,
raz na zawsze żalu,
nieustannie dopominającego się płaczu.
Silniejsi o płacz!

Lidia Jurkiewicz-Szafranska

Komentarze zostały zablokowane.